toczonych ze zmiennym szczęściem, Szwedzi zajęli w końcu Parnawę (1621) i Tartu (1625), a następnie uzyskali tzw. Inflanty Szwedzkie, czyli prowincję Liwonię uszczuploną o Inflanty polskie (1629), a od Danii odkupili wyspę Saaremaa (1645). Wszystkie trzy prowincje: Estonia, Liwonia i Saaremaa, uzyskały od króla Szwecji sejmy krajowe dla szlachty - posesorów (w Liwonii również dla miast). Karol XI (1660-1697) odebrał królewszczyzny zagarnięte niegdyś przez szlachtę; w Saaremaa trzy czwarte, a
modlitwa pod pomnikiem Jana Pawła II. - Obchody XXII Światowego Dnia Młodzieży. - Diecezjalna pielgrzymka służb mundurowych do Legnickiego Pola. - Diecezjalna pielgrzymka wdzięczności do grobu Jana Pawła II. Okazją do pielgrzymki były rocznice: 15. wizyty Jana Pawła II w Legnicy. - Uroczystość święceń diakonatu i prezbiteratu w katedrze legnickiej. - Obchody 10-lecia wizyty Jana Pawła II w Legnicy i koronacji obrazu Matki Bożej z Krzeszowa. Miejscem obchodów było diecezjalne sanktuarium
opuszczać wsi, więc miasta nadal pozostawały niemieckie. Nowe prawo miało jeszcze i ten skutek, że chłopi musieli wybrać sobie nazwiska, a ponieważ uczynili to za nich panowie, wielu Estończyków otrzymało nazwiska niemieckie i szwedzkie. W 1845 roku skodyfikowano dotychczasowe ustawodawstwo i car jeszcze raz potwierdził prawa i przywileje prowincji. Ciężka sytuacja chłopów spowodowała masowe przechodzenie na prawosławie, zakładali oni bowiem, że zapewni to uzyskanie ziemi na własność (1848).
Biblioteki im. Jana Pawła II przy Wyższym Seminarium Duchownym. - Otwarcie pierwszej w diecezji galerii ikon przy kościele pw. - Obchody jubileuszu 100-lecia kościoła pw. dziękczynnej przewodniczył biskup legnicki Stefan Cichy. Podczas Eucharystii biskup odczytał telegram Ojca Świętego Benedykta XVI ze specjalnym błogosławieństwem dla wiernych parafii. - Obchody jubileuszu 55-lecia kapłaństwa pierwszego biskupa legnickiego Tadeusza Rybaka oraz 45-lecia kapłaństwa biskupa legnickiego Stefana
wybierany w okręgach i przez sejm. Odtąd szlachta inflancka stała się jedną z najpewniejszych podpór rosyjskiego caratu. Od końca XVIII wieku ziemie estońskie szybko rozwijały się dzięki uprawie lnu i zwłaszcza ziemniaków, które były przeznaczone dla przemysłu gorzelnianego, zaopatrującego rynek petersburski. Powiększanie folwarków odbywało się kosztem chłopów. Pod naciskiem cara Landtag Estonii uchwalił jednak ustawę "Iggaüks" (1802), która zagwarantowała chłopom prawo do własności ruchomości
nabytej i wieczne użytkowanie ziemi. Pod wpływem buntu chłopskiego w Harjumaa (1805) i ówczesnych tendencji oświeceniowych zgodzono się znieść poddaństwo chłopów. Odpowiednią ustawę Landtag Estonii uchwalił dopiero po wojnach napoleońskich i pod naciskiem cara (25. Szlachta otrzymała jednak równocześnie nieograniczone prawo własności do ziemi, z czego skorzystała usuwając chłopów z lepszych gruntów i powiększając folwarki (1825-1842). Chłopi, mimo że teoretycznie wolni, nie mogli swobodnie
W sumie 65 tysięcy chłopów estońskich porzuciło luteranizm, ale brak poprawy ich położenia zahamował ten ruch. Car patrzył przychylnie na konwertytów, ale nie przyznał im żadnych ulg, gdyż z obawy przed rewolucją odnowił sojusz z baronami i tutejszym Kościołem. Na tym samym podłożu powstał religijny ruch Jana Leinberga (Maltsveta), który poprowadził swych zwolenników na Krym, by tam mogli otrzymać ziemię. Gdy po przegranej wojnie krymskiej w Rosji przystąpiono do reform, sejm estoński uchwalił
w skład Liwonii (od Pôltsamaa do Dźwiny), która swą nazwę wzięła od nadmorskich Liwów; z czasem zostali oni zasymilowani przez Estów i ??otyszy mieszkających w głębi kraju, odpowiednio, w jego części północnej (od Valga do Pôltsamaa) i południowej (od Valga do Dźwiny). Na końcu Zakon podbił wyspy estońskie (1227). Późniejsze okręgi Tartu i Vőru stanowiły własność biskupstwa Tartu, a wyspy i okręg Lääne należał do biskupstwa Saare-Läänemaa. Okręg Järvamaa przeszedł następnie