Cichego. - XVI piesza pielgrzymka diecezji legnickiej na Jasną Górę. przewodniczył biskup Hradec Kralove Dominik Duka. - IV piesza pielgrzymka diecezji legnickiej do Krzeszowa. - XV Europejskie Spotkanie Młodych w Krzeszowie. - Uroczyste obchody diecezjalnego odpustu w Krzeszowie. - I piesza pielgrzymka osób niepełnosprawnych diecezji legnickiej do Krzeszowa. - IX pielgrzymka osób niepełnosprawnych diecezji legnickiej do Krzeszowa. - Obchody diecezjalnych uroczystości dożynkowych w Chocianowie.
do Ziemi Świętej. - Diecezjalna pielgrzymka służb mundurowych do Legnickiego Pola. - Dzień skupienia dla duchowieństwa diecezji legnickiej w Trzebnicy. - Diecezjalna pielgrzymka Straży Pożarnej do Krzeszowa. - Uroczystość ogłoszenia Marii de Mattias patronką Bolesławca. - Uroczystość święceń diakonatu w katedrze legnickiej. - Uroczystość święceń prezbiteratu w bazylice krzeszowskiej. - Obchody jubileuszu 15-lecia istnienia Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Legnickiej i 10-lecia poświęcenia
toczonych ze zmiennym szczęściem, Szwedzi zajęli w końcu Parnawę (1621) i Tartu (1625), a następnie uzyskali tzw. Inflanty Szwedzkie, czyli prowincję Liwonię uszczuploną o Inflanty polskie (1629), a od Danii odkupili wyspę Saaremaa (1645). Wszystkie trzy prowincje: Estonia, Liwonia i Saaremaa, uzyskały od króla Szwecji sejmy krajowe dla szlachty - posesorów (w Liwonii również dla miast). Karol XI (1660-1697) odebrał królewszczyzny zagarnięte niegdyś przez szlachtę; w Saaremaa trzy czwarte, a
im. Jana Pawła II w diecezji legnickiej. Podstawowym założeniem dzieła jest poznawanie Objawienia Bożego w oparciu o Pismo św. i naukę Kościoła oraz kształtowanie duchowości i kultury biblijnej w duszpasterstwie i indywidualnej formacji wiernych. - Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan w diecezji legnickiej. - Obchody Dnia Życia Konsekrowanego. - Obchody Światowego Dnia Chorego. - Nabożeństwo pokutne duchowieństwa diecezjalnego w ramach ogólnopolskiej modlitwy przebłagalnej i dnia pokuty
toczonych ze zmiennym szczęściem, Szwedzi zajęli w końcu Parnawę (1621) i Tartu (1625), a następnie uzyskali tzw. Inflanty Szwedzkie, czyli prowincję Liwonię uszczuploną o Inflanty polskie (1629), a od Danii odkupili wyspę Saaremaa (1645). Wszystkie trzy prowincje: Estonia, Liwonia i Saaremaa, uzyskały od króla Szwecji sejmy krajowe dla szlachty - posesorów (w Liwonii również dla miast). Karol XI (1660-1697) odebrał królewszczyzny zagarnięte niegdyś przez szlachtę; w Saaremaa trzy czwarte, a
nabytej i wieczne użytkowanie ziemi. Pod wpływem buntu chłopskiego w Harjumaa (1805) i ówczesnych tendencji oświeceniowych zgodzono się znieść poddaństwo chłopów. Odpowiednią ustawę Landtag Estonii uchwalił dopiero po wojnach napoleońskich i pod naciskiem cara (25. Szlachta otrzymała jednak równocześnie nieograniczone prawo własności do ziemi, z czego skorzystała usuwając chłopów z lepszych gruntów i powiększając folwarki (1825-1842). Chłopi, mimo że teoretycznie wolni, nie mogli swobodnie
W sumie 65 tysięcy chłopów estońskich porzuciło luteranizm, ale brak poprawy ich położenia zahamował ten ruch. Car patrzył przychylnie na konwertytów, ale nie przyznał im żadnych ulg, gdyż z obawy przed rewolucją odnowił sojusz z baronami i tutejszym Kościołem. Na tym samym podłożu powstał religijny ruch Jana Leinberga (Maltsveta), który poprowadził swych zwolenników na Krym, by tam mogli otrzymać ziemię. Gdy po przegranej wojnie krymskiej w Rosji przystąpiono do reform, sejm estoński uchwalił
w skład Liwonii (od Pôltsamaa do Dźwiny), która swą nazwę wzięła od nadmorskich Liwów; z czasem zostali oni zasymilowani przez Estów i ??otyszy mieszkających w głębi kraju, odpowiednio, w jego części północnej (od Valga do Pôltsamaa) i południowej (od Valga do Dźwiny). Na końcu Zakon podbił wyspy estońskie (1227). Późniejsze okręgi Tartu i Vőru stanowiły własność biskupstwa Tartu, a wyspy i okręg Lääne należał do biskupstwa Saare-Läänemaa. Okręg Järvamaa przeszedł następnie